Laatste update:
Aangemaakt op: 30 april 2021 Laatste bericht: 4 maanden geleden
Jeller98

In december 2020 moest ook ik geloven aan het coronavirus. Ik ben er een aantal dagen goed ziek van geweest. Koorts, smaak- en reukverlies en vermoeidheid waren de grootste klachten. Nu, enkele maanden later, ervaar ik nog steeds klachten en ik vroeg me af of die vaker voor komen. 

Ik merk dat ik slecht tegen (fel)licht, harde onverwachte geluiden (als iets op de grond valt bijv.) en gepraat van mensen door elkaar heen kan. Soms word ik er gewoon misselijk of niet goed van. 

Ik ben benieuwd naar jullie bevindingen en/of ervaringen en sterker nog, wat je er evt. tegen kan doen... 



Je bent nog niet ingelogd. Log in om te kunnen reageren.

mirmra 1 jaar geleden

Hi Jeller98,

Wat ben ik blij jouw reactie te lezen. Ik heb dat ook! Lijkt wel een soort sensory overload. Ik doe een koptelefoon op om geluid te dempen maar soms is het zo erg dat ik niet anders kan dan in elkaar kruipen met met handen over mijn oren en ogen dicht. Nooit eerder gehad. Hoop dat dit overgaat.

JohnHaan 1 jaar geleden

Ik heb hier ook last van. Ook ik ben in december besmet geraakt, en ik merk dat ik een stuk prikkelbaarder ben dan voorheen. Een korte periode van een drukke omgeving kan ik nog wel aan, maar het wordt snel te veel.

gerryv 10 maanden geleden

Ja, ik herken dat. Ik weet dat als ik meer vermoeid ben, of toch teveel heb gedaan, ik hier veel meer last van heb.

Gemma 9 maanden geleden

Herkenbaar inderdaad. Ik kan sinds de covid-infectie veel slechter tegen allerlei prikkels, soms de gekste dingen. Autorijden is lastiger, zelfs meerijden met iemand anders is soms pittig vanwege de onverwachte bewegingen en omdat ik zit rond te kijken. Zonlicht dat door bomen/bladeren schijnt en daardoor op mijn netvlies 'knippert'. Mijn vriend die het keukenkastje iets te hard dichtdoet, wat voor mij klinkt alsof er naast mijn hoofd een pistool afgaat.

Wat mij helpt is vooral acceptatie. Ik probeer er niet overheen te leven, maar echt de grenzen goed te bewaken. Ik geef het aan bij de mensen om me heen die er mee te maken hebben, en dat helpt echt. Vragen of er even een pauze mag zijn in het gesprek tot ik weer okay ben, vragen of er misschien een rustig muziekje aan mag ipv iets druks, vragen of iemand zijn kind thuis laat als ie op bezoek wil komen. Niet altijd leuk om te moeten doen, maar ik heb te vaak mijn neus gestoten. En gelukkig heeft iedereen er begrip voor. Als ik alleen ben, hou ik het uiteraard ook rustig. Ik kijk geen drukke films of series meer, neem veel rust, probeer niet teveel online te zijn. Ik doe wel fijne dingen ter ontspanning, want dat helpt ook.

Sterkte ermee!


MatthijsE 4 maanden geleden

Voor mij ook erg herkenbaar. Inmiddels is het voor mij al negen maanden geleden dat ik covid kreeg. Het ziektebed was heftig (benauwd, veel spierpijn en -vermoeidheid en algemene vermoeidheid). Mijn concentratie en prikkelverwerking waren belabberd geworden, maar na verloop van tijd heb ik weer 24u per week gewerkt, maar stortte min of meer in, doordat ik telkens verder wilde gaan met mijn oude leven. Sindsdien werk ik nauwelijks meer en zit ik in een hersteltraject via de arbo. Het lijkt er alleen maar erger op te worden. Met mensen in gesprek zijn of samen een rondje rijden kan al overprikkelend zijn. Ik ben moe, duizelig en misselijk en kan zeer slecht tegen licht. In het donker liggen is dan het beste middel tegen klachten. Het liefst ben ik weer lekker aan het werk (dat was juist een van de leukste bezigheden), maar dat gaat helaas niet meer. Het lijkt nu nog steeds bergafwaarts te gaan in plaats van dat het zou verbeteren..

Nu je hier bent… Maak jij het mee mogelijk?

Doe mee en doneer eenvoudig via Tikkie zodat we jou en anderen met langdurige coronaklachten op weg kunnen helpen.

Gezichten achter Long Covid